Grupa żołnierzy nikaraguańskiej gwardii narodowej zatrzymuje samochód wyjeżdżający z Managui. Wyprowadzają z niego i krępują mężczyznę. Wkrótce wszyscy już wiedzą, że jeszcze tej samej nocy, 21 lutego 1934 r. zginął Augusto Cesar Sandino, jeden z przywódców najsłynniejszej partyzantki w Ameryce Łacińskiej. Później tak samo zresztą „zaginęły bez wieści” tysiące latynoamerykańskich rewolucjonistów. A boje amerykańskich marines z sandinowskimi partyzantami przypominają sytuację w Iraku.

Wszystko zaczęło się pewnego dnia 1926 roku, gdy do kopalni złota w San Albino na pograniczu Nikaragui i Hondurasu przybył w poszukiwaniu pracy 31-letni Augusto Cesar Sandino. Warunki życia i pracy tamtejszych górników przypominają czasy niewolnictwa. Czas pracy sięga 15 godzin na dobę. Robotnicy są niedożywieni, pozbawieni opieki lekarskiej i terroryzowani przez strażników. Wynagrodzenie za pracę otrzymują w postaci bonów, które mogą zrealizować wyłącznie w przykopalnianych sklepikach. Śpią pokotem na ziemi, w obskurnych barakach. Właścicielem kopalni jest Amerykanin. Sandino zwołuje górników na potajemne zebrania. Tłumaczy, że za ich nędzę winę nie ponosi ten czy ów wyzyskiwacz, ale system imperialistyczny, że kraj w którym mieszkają powinien być własnością ludu nikaraguańskiego, a nie amerykańskich przedsiębiorstw, że lepsza śmierć niż życie w niewoli. W konspiracji rozpoczyna szkolenie wojskowe 30-osobowej grupki zdesperowanych górników. Którejś nocy, uzbrojeni w kilka sztuk broni palnej kupionej w Hondurasie i własnoręcznie wykonane granaty, wysadzają znienawidzoną kopalnię i uchodzą w góry. W listopadzie 1926 roku staczają pierwszą potyczkę z dwustuosobowym oddziałem wojskowym konserwatywnego, proamerykańskiego prezydenta Chamorro. Po krótkiej wymianie ognia wycofują się bez strat własnych. Ta tzw. bitwa pod El Jicaro znacząco podniosła morale powstańczego oddziałku. Przyjmuje się ją za początek sześcioletniej wojny domowej.