Bojownicy RAF - krótkie biogramy: Moeller, Raspe, Schelm, Schubert

                                                               Irmgard Moeller

Irmgard Möller (również zapisywane Irmgard Moeller) (ur.13 maja, 1947 w Bielefeld, Nadrenia Północna -Westfalia) aktywistka z Niemiec Zachodnich i członkini Frakcji Czerwonej Armii. Jej ojciec był nauczycielem. Zanim dołączyła do RAF była studentką Germanistyki.

- 12 maja 1972 Möller i Angela Luther udały się z walizkami na komisariat policji w Augsburgu. Umieściły rurobomby w pustych biurach na trzecim i czwartym piętrze, po czym opuściły budynek. Późniejsze wybuchy (około 12:15) zraniły pięciu policjantów i zawaliły sufit czwartego piętra.

- Panuje przekonanie, że 24 maja tego samego roku Möller była jednym z dwóch ludzi, którzy prowadzili samochody pełne materiałów wybuchowych do kwatery amerykańskiego wywiadu wojskowego (G-2) ,(Kwatery Amerykańskiej Armii w Europie) w Campbell Barracks w Heidelbergu. W tym zamachu zginęło trzech żołnierzy( Ronald Woodward, Charles Peck i kapitan Clyde Bonner ) a 5 zostało rannych.

- Möller wpadła w zasadzkę ujęta przez Hansa - Petera Koneicznego i została aresztowana 9 lipca 1972 roku, a następnie została skazana przez sąd w Hamburgu na długotrwały pobyt w więzieniu. Potem została przeniesiona do więzienia Stammheim w Stuttgarcie.

Pobyt w więzieniu oraz próba samobójcza

Zgodnie z raportami więziennymi, Möller próbowała popełnić samobójstwo dźgając się w klatkę piersiową rankiem 18 października 1977 roku. Ze wszystkich przetrzymywanych członków RAF-u, Möller przeżyła. Inni członkowie RAF-u: Andreas Baader, Gudrun Ensslin i Jan-Carl Raspe zmarli wskutek postrzeleń lub powieszenia. Wraz z udana akcją sił specjalnych w Mogadiszu, zniknęły szanse na wypuszczenie z więzienia ( wskutek żądań członków RAF-u walczących nadal na wolności). Wkrótce zwiększono ochronę w więzieniach, w których byli przetrzymywani przywódcy organizacji. Oficjalne raporty sugerują, że to prawnicy dostarczyli swoim klientom broń, która następnie została wykorzystana przez więźniów w celach samobójczych.

Jednakże Möller utrzymuje, że były to zabójstwa wykonane przez rząd RFN, będące reakcją na żądania bojowników RAF, walczących na zewnątrz i domagających się wypuszczenie swoich towarzyszy z więzień.

Möller została zwolniona z więzienia w 1994 roku ze względu na problemy zdrowotne. Dziś pozostaje anonimowa choć wiadomo, że mieszka w Hamburgu od 2006 roku.

                                                                     Jan-Carl Raspe

 Jan-Carl Raspe (ur. 24 lipca 1944, zm. 18 października 1977) 

Młodość

Raspe urodził się w Seefeld w Tyrolu. Opisywany był jako miły aczkolwiek trudny w komunikacji z innymi. Jego ojciec mówił, że syn nie umiał zrozumieć przemocy. Choć początkowo mieszkał w Berlinie Wschodnim przeniósł się jednak do Berlina Zachodniego, gdy w 1961 roku został wzniesiony Mur Berliński. Raspe mieszkał wówczas u wujostwa. W 1967 r. został członkiem Komuny II, dołączając do RAF w 1970. Jedna z relacji podaje, że zwierzył się on działaczce Beate Sturm, iż dołączył do grupy, ponieważ chciał przezwyciężyć swoje trudności w kontaktach z ludźmi

Raspe jako działacz RAF

 1 lipca 1972, Raspe wraz z Andreasem Baaderem i Holgerem Meinsem, pojechali sprawdzić garaż we Frankfurcie gdzie przetrzymywali materiały potrzebne do wykonywania ładunków wybuchowych. Raspe wówczas prowadził pojazd (Porsche Targa). Wkrótce po ich przyjeździe do garażu, policja zaczęła otaczać całe miejsce, z zamiarem aresztowania przebywających w nim członków RAF. Meins i Baader zdążyli wejść do garażu i zostali otoczeni, natomias Raspe, który został przy samochodzie, strzelił do policjantów i podjął nieudaną próbę ucieczki. Został schwytany w pobliskim ogródku. Meins i Baader zostali aresztowani wkrótce potem.  

28 kwietnia 1977 r. Raspe został uznany winnym i skazany na karę pozbawienia wolności. 18 października 1977 r., został znaleziony z postrzałem głowy w swojej celi w stuttgarckim więzieniu Stammheim. Zmarł wkrótce po przewiezieniu do szpitala.   

                                                                         Petra Schelm

Petra Schelm dołączyła do grupy Baader–Meinhof razem ze swoim chłopakiem Manfredem Grashofem. Wraz z resztą grupy przeszła szkolenie w Jordanii, w obozie Organizacji Wyzwolenia Palestyny.

15 lipca 1971 r. Schelm i Werner Hoppe jechali samochodem ulicami Hamburga. Przyśpieszyli swoim BMW na widok kontroli policyjnej. Rozpoczął się pościg i BMW, którym oboje jechali, zjechał z drogi. Schelm i Hoppe rozbiegli się w różnych kierunkach. Hoppe był śledzony przez policyjny helikopter, a następnie złapany i aresztowany, ale Schelm nie poddała się. Zaczęła strzelać do policji, która odpowiedziała ogniem. 

Julian Becker stwierdza, że Schelm zginęła ostrzelana z pistoletu maszynowego, jednak Stefan Aust twierdzi, że był to jeden pocisk, który trafił Schelm w głowę.

Ponadto, fotograf (prawdopodobnie policyjny) zrobił z bliska zdjęcie głowy zaraz po śmierci Petry. Zdjęcie jasno pokazuje pojedynczą ranę koło oka. Schelm zginęła mając zaledwie 20 lat.     

Niektórzy bojownicy RAF-u zapowiedzieli zemstę za jej śmierć. Została pochowana na cmentarzu w Spandau. Na jej grobie złożono czerwoną flagę, którą potem usunęła policja.  

Podczas akcji na Główną Kwaterę Armii Amerykańskiej w Heidelbergu, 24 maja 1972 roku, Irmgard Möller ogłosiła, że jest to Komando 15 lipca (data śmierci Petry Schelm) dla uczczenia pamięci zmarłej.

                                                                     Ingrid Schubert

Ingrid Schubert uczestniczyła w akcji uwolnienia Baadera z aresztu w 1970 roku (razem z Gudrun Ensslin, Ulrike Meinhof, Irene Goergens i Peterem Homannem). Brała również udział w paru rabunkach. Później tego samego roku policja odkryła kryjówkę RAF w Berlinie, gdzie znaleźli Schubert. Robiła fałszywe dokumenty, a podczas zatrzymania miała przy sobie pistolet. Została następnie aresztowana i osadzona na 13 lat w więzieniu za uwolnienie Baadera.  

Po samobójstwie Meinhof w 1976, Schubert została przeniesiona do Stammheim żeby uspokoić i podnieść na duchu Gudrun Ensslin, a następnie została przeniesiona do Stadelheim - więzienia w Monachium. W dwa tygodnie  po samobójstwie Ensslin, Baadera i Raspego, 18 października 1977 r., Schubert powiesiła się w celi 13 Listopada 1977.

Tłumaczenie:Anna Misztela

Dziekujemy za nadesłane tłumaczenie.