Siedem lat walki z państwem

Frakcja Czerwonej Armii była w tym czasie zaangażowana w trwającą siedem lat kampanię walki zbrojnej, rozpoczętą akcją uwolnienia Andreasa Baadera w 1970 – odsiadywał on trzyletni wyrok za podpalenie domu towarowego w akcie protestu przeciw wojnie w Wietnamie. Po uwolnieniu Baadera, członkowie RAF-u zostali przeszkoleni w Jordanii przez Al Fatah (Palestyński Ruch Wyzwolenia Narodowego). Po powrocie z Jordanii, guerilla przeprowadziła serię napadów na banki i zaczęła przygotowania do przyszłych kampanii.

Ukrywając się przed policją, RAF zaczęła stawać się bohaterem ludowym w oczach wielu studentów i lewicowców, którzy cieszyli się, widząc, że ktoś popycha sprawy na wyższy poziom. Tysiące ludzi potajemnie nosiło fotografie członków RAF-u w portfelach, i raz za razem, w miarę jak policja nasilała swe poszukiwania, członkowie młodej bojówki znajdowali pomoc, byli mile widziani, wliczając w to niemało sympatyków z klasy średniej – wykładowców, lekarzy, nawet duchownych. Gazety z tamtego okresu publikowały artykuły takie jak „Celebryci chronią gang Baadera” czy „Sympatycy przeszkadzają w polowaniu na grupę Baadera”. Sondaże pokazywały, że „40 % badanych postrzega, iż przemoc RAF-u ma podłoże polityczne, nie kryminalne”, „20 % respondentów rozumie starania chronienia poszukiwanych przed złapaniem” a „6 % przyznaje, że sami ukryli by poszukiwanych” (1).

Będziemy zaostrzać strajk głodowy*

(wywiad z przywódcami RAF przeprowadzony przez magazyn Spiegel)

Wywiad ten, przeprowadzony z Baaderem, Ensslin, Meinhof i Raspe, został opublikowany 20 stycznia 1975 roku, w wydaniu liberalnego magazynu Spiegel, pod tytułem "Wir waren in den Durstreik treten" (Będziemy zaostrzać strajk głodowy) Fakt, że adwokat Klaus Croissant pośredniczył pomiędzy Spieglem i więźniami, aby ułatwić ten wywiad, wymienić można, jako powód, ze względu na który zabroniono mu tego samego roku reprezentowania Andreasa Baadera podczas procesu w Stammheim. (M.&S.)

Spiegel: Czy RAF przyjął nową taktykę? Czy kampanie, przygotowane i prowadzone przez was z więzienia przyciągają wśród ludzi to samo zainteresowanie, jakie przyciągały granaty i bomby, użyte przez was w 1972 r.?

RAF: To nie jest kwestia czczych rozmów o taktyce. Jesteśmy więźniami i obecnie walczymy przy użyciu jedynej broni, jaka nam pozostała w więzieniu i w warunkach izolacji: wspólnego strajku głodowego. Robimy to, aby przełamać proces eksterminacji, w którym się znajdujemy- wieloletniej społecznej izolacji. To walka na śmierć i życie: jeśli nie osiągniemy sukcesu dzięki temu strajkowi głodowemu, to albo umrzemy albo zostaniemy psychologicznie i fizycznie zniszczeni poprzez pranie mózgu, izolację oraz specjalne traktowanie.