Wywiad z pewnym tupamaro

„Nic wystarczy być buntownikiem' Był listopad 1968 r. i on już od przeszło miesiąca znajdował się w więzieniu. Od jednego z owych niezliczonych miesięcy więzienia, które miał przed sobą. Ani przez chwilę nie spodziewałam się, że spotkam człowieka pokonanego, choć zarazem ani przez chwilę nie mogłam się spodziewać, że zetknę się z osobowością równie ciekawą. Postanowiłam wybadać go, wypytać, poznać wszystkie cechy rewolucjonisty. Lecz to ja byłam badana, wypytywana. Odpowiedzią na moje pytania były jego pytania; moje odpowiedzi kwestionował bez trudu. Argumenty, którymi usiłowałam uzasadnić wywiad i narzucie go rozmówcy, zawsze zbijał. To nierówne starcie, podczas którego przez cały czas mój rozmówca uniemożliwiał mi robienie notatek, ujawniło z jednej strony człowieka, którego nie były w stanie ani przekonać, ani zachwiać więzienia i naciski dziennikarzy, choćby nawet najbardziej upartych, a z drugiej strony dociekliwego dziennikarza, który padając ofiarą uprawianej przez siebie gry, pogrążał się w dokuczliwych rachunkach sumienia.
Minęło lato i połowa jesieni, gdy powróciłam do niego. Przejawiał tę samą żywotność, pogodę ducha i optymizm co przed wielu miesiącami. Tę samą osobowość pełnego godności i czystości wewnętrznej robotnika. Wyglądało na to, że przez te pięć miesięcy nic nie uległo w nim zmianie. Po raz drugi poinformowałam go o moim pragnieniu, by przeprowadzić z nim wywiad. A gdy spostrzegłam, że nie opiera się z właściwą sobie przebiegłością, postawiłam warunki.