Mimo,że bazująca na faktach fabuła Baadera jest dość uproszczona i ogranicza się do niewielkiego wycinka całej historii.Postacie są przerysowane, momentami wręcz komiksowe.Należy oglądać go z dystansem, nie jest to bowiem film historyczny.Mozna zaryzykować nawet stwierdzenie,że nie jest to to film o RAF lecz o micie RAF.Autor dość swobodnie wkłada w usta bohaterów slogany i dialogi,które wydaje się tłumaczyć tylko chęć poinformowania widza o tym czym była grupa Baader-Meinhof.

Trudno bowiem założyć by działacze RAF w swoich codziennych rozmowach wygłaszali naiwne formułki i oczywistości będące streszczeniem ich pamfletów dla potrzeb niezorientowanego odbiorcy filmu. Równie pretensjonalne wydają się niektóre sceny,w których bojownicy strzelają z broni maszynowej - bez sensu i widocznej potrzeby - tylko po to by stworzyć efektowne tło dla wygłaszanych przez siebie patetycznych deklaracji.Film trąci naiwnością na którą reżyser świadomie się zdecydował i trzeba o tym pamiętać wyrabiając sobie na jego podstawie wyobrażenie o grupie.Mimo dominującej osobowości Baadera, RAF nie była z pewnością zbiorowiskiem pokornych jednostek podporządkowanych woli jednej osoby - jak sugeruje autor - lecz grupą przyjaciół motywowanych głęboką potrzebą zmiany świata.

Grupą której fundamentem była solidarność z Trzecim Światem oraz obrona własnych towarzyszy aresztowanych lub zabitych przez policję.Co najważniejsze zakonczenie filmu jest zakończeniem czysto fikcyjnym ( w rzeczywistości podczas zatrzymania przez policję Baader nie zginął lecz został postrzelony i aresztowany) wymyślonym dla potrzeb wzmocnienia charyzmatycznego wizerunku Baadera (Szkoda tylko że aktor grający Andreasa przypomina pożeracza hamburgerów ze skłonnościami do nadwagi).I właśnie ze względu na ten kontrowersyjny wydzwięk filmu warto go obejrzeć, traktując jako wstęp do kolejnych tym razem historycznych pozycji dotyczących RAF, które będziemy umieszczać w niedalekiej przyszłości.