Ewa Jasiewicz: Trzymać się z daleka

                   Kolektyw - Super Sam

Jean Weir

Walka zbrojna a ruch masowy*

(Wstęp do broszury „The Angry Brigade, 1967-1984. Dokumenty i chronologia działań.”)

Jednym z głównych zarzutów jaki wysuwano - i nadal wysuwa się -  wobec Angry Brigade, było to, że ich akcje uwolniły falę represji przeciwko brytyjskiej Lewicy. Jednak fakt, że wcześniej pozostawała ona stosunkowo nietknięta nie oznacza, że represje nie istnieją, że nie przenikają one każdego dnia, każdej sfery proletariackiego życia. To czy polegają one na stosowaniu środków wojny (policja, gumowe kule, ostra amunicja, czołgi itd.) zależy od poziomu walki rozgrywającej się poza tzw. oficjalnymi narzędziami obrony (związki zawodowe, partie), które w rzeczywistości są częścią represji dokonywanych w "białych rękawiczkach", wspólnie z mediami i kościołem. Jakkolwiek małe i nieznaczące może się ono wydawać, każde działanie odrzucające reguły, nie poszukujące mediatora, wykluczające logikę dialogu, jest potencjalnie niebezpieczne dla status quo, nie tylko dla Państwa i kapitalistów, ale również dla oficjalnego ruchu robotniczego.

W poniższym zbiorze Angry Brigade przedstawione zostaje nie jako dewiacja, ale jako konkretna alternatywna propozycja wysunięta w odpowiedzi na nasilenie się walki klasowej tamtego okresu. Nie tylko ich komunikaty, ale również ich działania same w sobie, pozostawały zgodne z logiką rewolucyjnej kontrinformacji, zmierzając poza oficjalnymi kanałami do podkreślenia instytucjonalnej przemocy systemu oraz do ukazania faktu, że instytucje tworzone są przez ludzi. Są oni podatni na ciosy i mogą być zaatakowani - szczególnie wrażliwym obszarem jest ich własność, i to właśnie na tym obszarze zdecydowała się uderzyć Angry Brigade.

       Chronologia akcji Ludowego Frontu Wyzwolenia

              

               (na zdjęciu:atak na radziecki konsulat)

 Zdjęcia i wycinki prasowe o LFW (Grudziądz)

Jerzy Kochan

Problem tematyzacji świata

(Buntownicy 68 roku, powoływali sie między innymi na "Człowieka jednowymiarowego" Herberta Marcusego, który opisywał totalitarne zabiegi społeczeństwa kapitalistycznego, tworzącego własną zideologizowaną wersję publicznego dyskursu. Problem jednowymiarowości, tematyzacji i zamkniętego horyzontu jako praktyk wykluczających wszelkie mentalne alternatywy, kształtujących zindoktrynowaną jednostkę, opisuje Jerzy Kochan na przykładzie zideologizowanych narracji historycznych, jakim jesteśmy poddawani już od szkoły podstawowej. I tak, Ameryka jest dobra, bo uwolniła nas od okupantów, a bomba atomowa zrzucona na Hiroszimę czy bombowy holocaust Drezna albo wsparcie dla krwawych reżimów w Trzecim Swiecie (nie budzą już naszej grozy) w porównaniu z gułagiem i zbrodniami stalinizmu, są tylko wypadkami przy pracy, wolnego demokratycznego świata. Na przykładzie tego, jak tworzony jest dyskurs na temat  dwóch systemów - stalinowskiego i hitlerowskiego - Kochan analizuje i pokazuje nam jak, w sposób całkowicie sztuczny, oddziela się odpowiedzialność zbrodni popełnianych przez zachodnie demokracje za zrodzenie i wyposażenie w odpowiednie narzędzia, tych dwóch dyktatur, wzajemny związek kapitalizmu i katastrof XX wieku, wpajając nam zamiast tego, tezę o demokracji, jako ofierze i moralnym zwycięzcy, który nigdy nie miał nic wspólnego z pokonanym - redakcja)

Julian Marchwicki

Akt negatywny

 Schleyer.Historia z niemiec rodem

(film do pobrania)

Hanns Martin Schleyer był członkiem partii CDU i prezesem Niemieckiego Związku Pracodawców. To wystarczyło, by znalazł się na celowniku terrorystycznej organizacji paramilitarnej RAF.

Schleyer miał za sobą też mroczną przeszłość: staż w NSDAP i służbę w Waffen SS. “Nie wiedzieliśmy o nim wszystkiego, co wiemy dziś – przyznaje jeden z inicjatorów jego zabójstwa Stefan Wisniewski. Wiedzieliśmy jednak dość”.